.............................
အလြယ္တကူပဲ အဆံုးသတ္သြားခဲ့ေပမယ့္
ငါက ေလညွင္းနဲ႕အတူ
အသက္ရႈသံေတြလို ခ်စ္ခဲ့တယ္
ငါရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္က ေအာက္စီဂ်င္လိုအပ္ေနသလိုမ်ဳိး
သူ႕ရဲ႕ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကတဆင့္
ငါ့ ႏွလံုးသားရဲ႕ အသက္ဓာတ္ကို ငါရႈိက္သြင္းတယ္။
အဲသည့္ေန႕ေတြမတိုင္ခင္ ကတည္းကေပါ့
ေလထုထဲမွာ ကာဗြန္ေတြသိပ္မ်ား လာလိမ့္မယ္လို႕ဆိုၾကတယ္
ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ ေတာအုပ္အစိမ္းေတြကို ခုတ္လဲွၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ
ေခ်ဖ်က္ရခက္ခဲတဲ့ အိတ္ပါးေတြလို အမုန္းတရားေတြကို
ငါထုတ္လုပ္ခဲ့တယ္ . . .
သည္အခ်ိန္မွာ ငါတစ္ခုခုကိုေမွ်ာ္လင့္တယ္ဆိုရင္
ငါ့ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ အေမွာင္ေခတ္မပါတဲ့ ကမၻာသစ္ပဲ
ငါတို႕ဟာ အမွန္တရားအတြက္ဆိုၿပီး အဆိပ္ခြက္ႀကီးကို ေမာ့ေသာက္ရတာမ်ဳိး
ငါတို႕ဟာ တျခားေသာသူေတြမွန္ရဖို႕ ကိုယ့္ကို မီးရႊဳိ႕သတ္တာခံရတာမ်ဳိးေတြ မပါတဲ့
ကမၻာသစ္ေပါ့ . . .
အတၱသိပ္သည္းဆ ႀကီးမားခဲ့တယ္ . .
ေမရီအင္တြိဳင္းနက္လို ငါဟာ
ေပါင္မုန္႕နဲ႕တူတဲ့ အၾကင္နာအနည္းငယ္ကိုေတာင္မွ
ေ၀ငွတံု႕ျပန္ဖို႕ရာ တြန္႕ဆုတ္ေနမိသတဲ့။
အခ်စ္တဲ့ ေလ . . .
ႏိုးေ၀
0 comments:
Post a Comment
Post a Comment